Dwa psy w domu - podwójne szczęście?

2022-08-04
Dwa psy w domu - podwójne szczęście?

Nie ma najmniejszej wątpliwości, że psy to zwierzęta, które dają ogromną radość. Można się od nich wiele nauczyć. A co, jeśli jeden czworonóg nie wystarcza i myślimy o kolejnym pupilu? Dwa psy w domu to z pewnością podwójne szczęście dla opiekuna, ale też podwójne obowiązki, jednak wszystko jest możliwe! Psy inaczej zachowują się między sobą, niż w kontakcie z ludźmi. Mają różne charaktery i różne doświadczenia, więc życie pod wspólnym dachem to zderzenie różnych temperamentów i potrzeb.

Wybierając drugiego psa należy pamiętać o kilku podstawowych zasadach ułatwiających obu pupilom dobry start. Lepiej, by nie było między nimi zbyt dużej różnicy wieku – starszemu psu ciężko będzie dotrzymać kroku szczeniakowi, może nie mieć cierpliwości, żeby znosić zaczepki podrostka. Z kolei szczeniak sprawi mniej kłopotów, jeśli będzie miał z kim się pobawić i pozbyć się nadmiaru energii. Dobrze jeśli Wasz pies jest ułożony i macie dobre relacje, kiedy zdecydujecie się na szczeniaka. Psy uczą się przez obserwację i naśladowanie, dlatego młody psiak skorzysta podglądając starszaka i Ciebie. Oczywiście, działa to również w drugą stronę, więc zainwestujmy w szkolenie pierwszego psa.

Dwa psy w domu – o czym pamiętać?

Dwa psy w domu to bez wątpienia podwójne szczęście, ale przede wszystkim podwójne obowiązki. Oprócz karmienia czworonogów i wyprowadzenia ich na spacer, aby np. załatwiły sprawy fizjologiczne, bardzo istotne jest również ich odpowiednie wychowanie. Jeżeli weźmiemy szczeniaki w tym samym czasie, ich wychowanie będzie łatwiejsze. Problem pojawia się, gdy mamy już jednego pupila i decydujemy się na kolejnego. Co wtedy robić?

Oto kilka rad:

  • Przez pierwsze tygodnie, a nawet i miesiące, nie pozostawiaj pupili samych. Niech zawsze ktoś przy nich będzie.
  • Przyzwyczajaj psy do wspólnej zabawy.
  • Pokaż im, że każde z nich ma prawo do odpoczynku i do tego, że nie zawsze będą mieli ochotę na wspólną zabawę.
  • Zadbajmy o to, aby każdy z pupili miał własne posłanie, w którym będzie mógł spokojnie odpocząć.
  • Nie rób nic na siłę. Psy muszą mieć czas, aby się do siebie przyzwyczaić.
  • Traktuj psa, który był pierwszy, tak samo jak wcześniej. Nie można dopuścić do sytuacji, w której pupil poczuje, że został zepchnięty na drugi plan.
  • Nagradzaj psy za każdym razem, gdy będą dobrze na siebie reagowały, wspólnie się bawiły.
  • Zabieraj zwierzęta na wspólne spacery. Na samym początku trzymaj je na osobnych smyczach i najlepiej z dala od siebie. Możesz poprosić kogoś o pomoc podczas spacerów. Dopiero, gdy zwierzęta w pełni się zaakceptują, możesz zmniejszyć dystans między nimi.

Postaraj się szkolić psy równocześnie. Wspólne odbieranie nagrody w postaci smakołyków wzmocni więź między nimi.

Jak zapoznać ze sobą psy?

Jak wprowadzić drugiego psa do domu, aby pies-rezydent nie poczuł się zazdrosny i wszystko przebiegło dobrze? Przede wszystkim:

  • przygotowanie przestrzeni – pupile powinny mieć osobne legowiska, miski, zabawki i akcesoria;
  • zaopatrz się w bramki rozporowe – oddzielą psy od siebie, jednocześnie umożliwiając kontakt wzrokowo-węchowy;
  • zapoznaj zwierzaki na neutralnym gruncie – pamiętaj, aby pierwsze spotkanie psa-rezydentna z nowym czworonogiem odbyło się na neutralnym i bezpiecznym gruncie. Oba psy powinny być na smyczy albo lince treningowej.

W przypadku adopcji ze schroniska, w tym celu organizuje się specjalne spacery przedadopcyjne mające na celu poznanie się ze sobą psiaków. Jeśli przywieziemy drugiego psa, lepiej jest, żeby ten pierwszy poznał go przed domem i żeby wchodziły do domu razem.

Przed decyzją o drugim psie warto zastanowić się czy przybycie nowego towarzysza na czterech łapach nie będzie zbyt dużym szokiem dla obecnego pupila. Zwykle psy mieszkające w dużych rodzinach z dziećmi lepiej znoszą nowego członka rodziny na czterech łapach. Sytuacja może być trudniejsza z psem, który na stałe przebywa z jedną osobą. Wtedy tworzy się bardzo silna więź skupiona na opiekunie.

Psy ustalą między sobą zasady funkcjonowania w stadzie, opiekun powinien to obserwować z boku, i jeśli nie dochodzi do zachowań agresywnych, starać się nie wtrącać. Właśnie równe traktowanie, bez wyróżniania żadnego pupila pomoże im budować ze sobą poprawną relację.

Różne potrzeby psów

Czasem motywacją do wzięcia drugiego psa jest towarzystwo dla pierwszego, żeby miał się z kim bawić, podczas nieobecności opiekunów. To nie zawsze się sprawdza. Psy mają silną potrzebę przebywania z człowiekiem, ale niekoniecznie z innym czworonogiem. Może się zdarzyć, że psy, kiedy będą same, będą się ignorować i razem nudzić czekając na opiekuna. Każdy pies potrzebuje pobyć sam z opiekunem, aby ten poświęcał mu wyłączną uwagę. Ćwiczenia również zwykle wykonujemy osobno, gdyż przy wspólnej zabawie, nagradzanej smakołykami, psiaki zwykle rywalizują ze sobą. Nie powinniśmy zakładać, biorąc drugiego psa, że będzie miał takie same potrzeby, jak ten pierwszy. Dopasowując oczekiwania jednego psa do drugiego, pamiętajmy o ich różnych charakterach i potrzebach.

Obserwacja psów

W przypadku każdego psa z duetu, najważniejszą zasadą jest obserwacja w jakich sytuacjach czuje się bezpiecznie, a w jakich niekomfortowo. Podczas wspólnego życia należy pamiętać o tych wnioskach i zawsze starać się podążać za potrzebami podopiecznego. Pozwoli to na stworzenie mu świata, w którym będzie czuł się bezpiecznie. A to oznacza, że my nie będziemy mieli z nim problemów wychowawczych. Pies, który nie ma komfortu życia, jest sfrustrowany i żyje w stresie. Może wykazywać niepożądane zachowania, staje się wycofany, zaczyna odczuwać lęk.

Dwa psy to najczęściej podwójne zadania. Każdy z nich zwykle w różnym czasie choruje. Liczba wizyt u lekarza weterynarii może być dwa razy większa. Dwa psy mogą w różnym czasie się starzeć, więc kiedy jeden będzie jeszcze w pełni sił, drugi może wymagać już szczególnej troski ze strony opiekuna.

Dwa psy w domu – wybór rasy

Miłośnicy psów decydują się na drugiego czworonoga z różnych powodów, może to być na przykład sympatia do danej rasy. Stwierdzają, że rasa pupila, z którym już dzielą swoje życie, jest dla nich najlepszym wyborem. Taka sytuacja ma duże szanse na powodzenie. Konkretne rasy mają zwykle podobne potrzeby. Jeśli mamy dwa wyżły, to staramy się zaspokoić ich instynkt łowiecki i odpowiednią dawkę ruchu. Natomiast w przypadku dwóch labradorów, warto przeznaczyć dużo czasu na zabawę i ćwiczenia.

Przy takim dopasowaniu, większość rzeczy robimy wspólnie. Może jednak wystąpić okoliczność, kiedy mamy dwa psiaki różnych ras, których potencjał znacznie różni się między sobą. Na przykład owczarek niemiecki i mops. Owczarek niemiecki potrzebuje nowych wyzwań, szkoleń, pracy z opiekunem, nie znosi nudy. Raz dziennie musi mieć długi spacer, żeby spożytkować energię. Mops należy do ras brachycefalicznych, czyli ma krótką kufę. Nie może się przemęczać i biegać na długich dystansach. Więc wspólne spacery mogą być krótsze, co oznacza, że opiekun musi znaleźć więcej czasu na dodatkowe zajęcia.

Na początku może się wydawać, że obecny i dołączający pies to dwa odrębne światy, może nie zagrało między nimi na początku, a opiekun miota się od jednego do drugiego, bo każdy z nich ma inne potrzeby. Bywa, że drugi pies wpasowuje się w stado prawie niezauważalnie, jednak w większości docieranie się wszystkich trwa jakiś czas. Szczeniak podrasta, zaczyna rozumieć komendy, wasze rytuały, staje się pełnoprawnym członkiem rodziny.

Mamy niepowtarzalną możliwość obserwacji przyjaźni psów, bo z czasem wytworzyła się między nimi więź. Jeśli od początku w porę reagujemy i wychwytujemy konflikty, to mamy szansę stworzyć zgrany zespół.

Pokaż więcej wpisów z Sierpień 2022
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel