Pasożyty u psów i kotów

2022-05-24
Pasożyty u psów i kotów

Pasożyty zewnętrzne i wewnętrzne są zagrożeniem dla zdrowia psów i kotów. Część z nich może być przyczyną inwazyjnych chorób również u ludzi. Zwierzęta domowe powinny być regularnie odrobaczane, gdyż każdy pies lub kot jest narażony na kontakt z endopasożytami. Pasożyty to organizmy, które do życia potrzebują innego organizmu – żywiciela. Jest to rodzaj współzależności dwóch organizmów, z którego jeden czerpie korzyści, a drugi ponosi straty. W kontekście zwierząt domowych pasożyty możemy podzielić na dwie grupy: pasożyty zewnętrzne, które żyją na skórze lub w skórze zwierzęcia i pasożyty wewnętrzne, które żyją wewnątrz organizmu. Większość pasożytów zewnętrznych możemy dostrzec „gołym okiem” np. pchły, kleszcze czy wszoły, natomiast pasożyty wewnętrzne są „niewidoczne”- ale to nie znaczy, że ich nie ma i że nie są groźniejsze.



Glisty

Szczenięta już w życiu płodowym zarażają się glistą wskutek przenikania stadiów larwalnych przez łożysko od suki. Kocięta rodzą się wolne od glist, natomiast zarażają się w okresie karmienia przez matkę, za pośrednictwem larw obecnych w mleku kotki. Przekazywanie larw przez suki i kotki jest przyczyną powszechnego zarażenia szczeniąt i kociąt glistami. W późniejszym wieku istnieje niebezpieczeństwo zarażania się psów i kotów za pośrednictwem form inwazyjnych znajdujących się w glebie (jaja glist, włosogłówki, tęgoryjców). Dlatego tak istotne jest zbieranie psich odchodów bezpośrednio po defekacji. Jeśli znikają ze środowiska, zmniejsza się ryzyko zakażeń u zdrowych psów i kotów, które mogą mieć kontakt z odchodami pobratymców podczas spacerów. Stadium inwazyjne glist pozostawionych na trawniku może być groźne nawet rok i dłużej. Starsze psy i koty, które nie są odrobaczane mogą być nosicielami pasożytów, nie wykazując objawów klinicznych.

Kokcydioza

Kokcydia może nie być widoczna gołym okiem, ale to nie znaczy, że nie powoduje problemów zdrowotnych u Twojego czworonoga. Choć w większości przypadków koty przechodzą infekcję bezobjawowo i samorzutnie pozbywają się pasożyta, w przypadku rozwoju infekcji niezbędna jest interwencja lekarza weterynarii.

Kokcydia to pierwotniak, który infekuje przewód pokarmowy kotów (i innych gatunków), wywołując kokcydiozę. Jest to organizm jednokomórkowy, rodzaj pasożyta jelitowego. Istnieje wiele różnych gatunków kokcydiów, ale dwa gatunki występują najczęściej u kotów – Isospora felis i Isospora rivolta. Te pasożyty żyją w komórkach jelit. Objawia się problemami ze strony układu pokarmowego. W wyniku uszkodzenia nabłonka jelitowego i stanu zapalnego mogą wystąpić biegunki z krwią, brak apetytu, odwodnienie organizmu, które jest bardzo groźne u szczeniąt i kociąt.

Tasiemiec

Tasiemiec to pasożyt, który zagnieżdża się w układzie pokarmowym kota lub psa i upośledza funkcjonowanie całego organizmu. Dotyka zarówno zwierząt wychodzących, jak i tych, które mieszkają jedynie w domu. Jednak zdecydowanie bardziej narażone są na niego te wychodzące.

Ponadto pasożyt uszkadza błonę śluzową jelita cienkiego. Jego obecność zakłóca funkcjonowanie jelita, jak i całego organizmu. Zwierzęta tracą odporność i stają się bardziej podatne na choroby. Ponadto nie otrzymują wskazanej ilości składników odżywczych, które „podkrada” im tasiemiec, a które mają wpływ na cały organizm.

Należy więc zwracać uwagę na pewne znaki ostrzegawcze, aby jak najwcześniej rozpoznać problem. Tasiemiec u czworonogów objawia się najczęściej:

  • obecnością członów tasiemca w odchodach lub w legowisku psa,
  • saneczkowaniem, czyli pocieraniem przez psa odbytem po podłodze,
  • wymiotami utratą masy ciała.

Trochę inaczej ma się sprawa z innym rodzajem tasiemca, zwanego bąblowcem. Larwalna postać pasożyta bąblowicy jednokomorowej wywołuje groźną dla zdrowia chorobę pasożytniczą. Ludzie zarażają się bąblowicą tak samo jak zwierzęta, czyli poprzez połknięcie jaj tasiemca, które znajdują się na sierści zarażonego kota lub psa.

Bąblowiec jest o tyle groźny, że atakuje narządy, takie jak wątroba czy płuca. Tam tworzy wypełnione płynem pęcherze, które się rozrastają. Bąblowica w większości przypadków przebiega bezobjawowo, dopiero w późnym stadium daje o sobie znać, kiedy pęcherz naciska na inny organ.

Gardioza

Giardioza to jednokomórkowy pierwotniak, który pasożytuje w jelitach ssaków, w tym ludzi i zwierząt domowych, takich jak psy i koty. Dorosła forma lamblii zaopatrzona jest w specjalną przyssawkę, którą przyczepia się do komórek nabłonka jelit i z nich pobiera substancje odżywcze. Giardia lamblia wywołuje chorobę zwaną giardiozą lub lambliozą. Jest chorobą wywoływaną przez pierwotniaka, który może pasożytować u psów i kotów na komórkach nabłonkowych jelita cienkiego. Jest częstą przyczyną biegunek i wtórnych infekcji grzybiczych i bakteryjnych. Giardioza jest częściej obserwowana u zwierząt młodych, gdyż osobniki dorosłe mogą ją przechodzić bezobjawowo. Inwazja tego pasożyta rozprzestrzenia się za pośrednictwem cyst, które mogą być obecne w zakażonej wodzie lub żywności. Giardioza jest zoonozą, co oznacza, że może być również groźna dla ludzi. Częściej jest spotykana u dzieci i młodzieży.

Ze względu na szybkie namnażanie się giardii w przewodzie pokarmowym żywiciela, pierwsze objawy giardiozy u psa pojawiają się zazwyczaj już kilka dni po zakażeniu. Obejmują one przede wszystkim:

  • nawracającą biegunkę o smolistej konsystencji i wyjątkowo intensywnym zapachu,
  • wzdęciami i bolesnymi skurczami,
  • mdłościami i wymiotami.

By wykryć giardię u psa należy wykonać badanie kału. Cysty lamblii wydalane są nieregularnie, dlatego do tego badania należy przygotować przynajmniej 3 próbki pobrane w ciągu 5-7 dni.

Po zdiagnozowaniu lambliozy u psa należy wdrożyć odpowiednie leczenie polegające przede wszystkim na podawaniu psu tabletek zawierających środek zwalczający tego pierwotniaka. Konieczne jest też dbanie o odpowiednią higienę i odkażanie miejsc, w których mogą znajdować się wydalane przez psa cysty (miski, koce, legowiska, a nawet przydomowy ogród).

Ze względu na cykl życiowy giardii, jej leczenie bywa długotrwałe i nie zawsze kończy się sukcesem już po pierwszej serii leków. Skuteczność leczenia należy potwierdzić, wykonując kolejne badanie kału psa. Jeśli w próbce wykryta zostanie lamblia, cykl trzeba będzie powtórzyć. Należy także pamiętać, że giardią wyjątkowo łatwo się zarazić – dlatego odrobaczaniu należy poddać wszystkich domowników mających nawet pośredni kontakt z chorym zwierzęciem.

Odrobaczanie

Odrobaczanie psa i kota to profilaktyczna procedura, która zapewnia zdrowie i pozostanie w dobrej kondycji domowym zwierzętom.

Odrobaczanie kota, obok dbałości o odpowiednią dietę i szczepienia, należy do podstawowych prozdrowotnych i profilaktycznych działań podejmowanych wobec niego. Pierwszy zabieg powinien zostać przeprowadzony już u małych kociąt, a następnie systematycznie powtarzany u dorosłych osobników. Koty odrobaczamy od 3 tygodnia życia, co dwa tygodnie do momentu odsadzenia. Następnie co miesiąc do wieku 6 miesięcy. Koty dorosłe wychodzące odrobaczamy 4 razy w roku, te domowe niewychodzące 2 razy w roku.

Robaki u kota to pasożyty, które atakują jego układ pokarmowy. Najczęściej narażone są na nie osobniki przebywające na dworze, choć mogą wystąpić też u tych niewychodzących z domu. Najpopularniejszym kocim pasożytem jest glista kocia. Regularnie przeprowadzane odrobaczanie kota uchroni zwierzę przed wywoływanymi przez pasożyty chorobami, a także ograniczy ryzyko schorzeń odzwierzęcych.

Psy natomiast powinny być odrobaczane od drugiego tygodnia życia. Do 6 miesiąca życia psa odrobaczenie powtarzamy w odstępach miesięcznych. Psy dorosłe odrobaczamy co 3 miesiące. Warto jest przed odrobaczeniem wykonać u lekarza weterynarii badanie laboratoryjne kału, aby sprawdzić czy nie mamy do czynienia z inwazją pasożytniczą, a jeśli tak, to z jaką. Wynik dodatni badania laboratoryjnego kału pomaga lekarzowi weterynarii dobrać lek dedykowany na konkretną inwazję pasożytniczą. Mogą wystąpić sytuacje, kiedy należy psy odrobaczać częściej. Na przykład przed podróżą, po przyjęciu nowego czworonoga do domu, w rodzinach z małymi dziećmi.

Obecność pasożytów ma niekorzystny wpływ na organizm zwierzęcia, szczególnie na jego układ odpornościowy. Dlatego diagnostyka chorób pasożytniczych i regularne odrobaczanie powinno być standardem w ramach opieki nad domowymi przyjaciółmi na czterech łapach.

Bez wątpienia lepiej jest zapobiegać niż leczyć. Dlatego też każde zwierzę domowe powinno być objęte indywidualnym planem szczepień i odrobaczania.

Pokaż więcej wpisów z Maj 2022
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel