Kot burmski (Burmese) – opis rasy, charakter, pielęgnacja i zdrowie

Kot burmski to elegancka, krótkowłosa rasa o orientalnych korzeniach, która łączy muskularną sylwetkę z niezwykle towarzyskim i czułym charakterem. Choć jego historia – podobnie jak dzieje świętego kota birmańskiego – wiązana jest z terenami dawnej Birmy oraz buddyjskimi świątyniami, obie rasy różnią się od siebie niemal pod każdym względem.

Burmski jest kotem aktywnym, inteligentnym i bardzo mocno związanym z człowiekiem. Lubi uczestniczyć w codziennym życiu domowników, domaga się kontaktu i uwagi, a jego ciekawość świata i chęć do zabawy często towarzyszą mu również w dorosłym wieku.

Jaki jest kot burmski?

Kot burmski to zwierzę bardzo towarzyskie, czułe i przywiązane do opiekunów. Chętnie przebywa w centrum domowych wydarzeń, podąża za człowiekiem z pomieszczenia do pomieszczenia i aktywnie zabiega o uwagę.

Charakter i zachowanie

• bardzo towarzyski i przywiązany do człowieka,
• czuły i spragniony bliskości,
• inteligentny i ciekawski,
• aktywny i skory do zabawy,
• chętnie aportujący,
• lubiący zabawy imitujące polowanie,
• komunikatywny i stosunkowo „gadatliwy”,
• zwykle łagodny wobec dzieci,
• dobrze odnajdujący się w towarzystwie innych zwierząt,
• odważny, ufny i łatwo adaptujący się do nowych warunków.

Burmskie koty są znane z dużej potrzeby kontaktu z człowiekiem. Lubią głaskanie, wspólną zabawę i przebywanie blisko opiekuna. Nierzadko „odpowiadają” na kierowane do nich słowa i chętnie wykorzystują głos do komunikowania swoich potrzeb.

To także rasa, której przedstawiciele często zachowują dużą żywiołowość nawet w dorosłym wieku. Z tego powodu czasami mówi się o nich, że pozostają kociętami przez całe życie.

Podstawowe informacje o rasie kot burmski

• Pochodzenie: Mjanma, dawniej Birma.
• Masa ciała: około 3 kg u samic i do około 6 kg u samców.
• Długość życia: zwykle 12-18 lat; przeciętnie około 14 lat.
• Sylwetka: średniej wielkości, zwarta, muskularna i dobrze umięśniona.
• Głowa: klinowata, o łagodnie zaokrąglonych konturach, z szerokimi kośćmi policzkowymi i wyraźnym podbródkiem.
• Uszy: średniej wielkości, szerokie u podstawy, lekko pochylone do przodu i zakończone delikatnym zaokrągleniem.
• Oczy: duże, szeroko rozstawione, żywe i błyszczące; preferowane są odcienie żółtego, szczególnie złocistożółte.
• Nogi i łapy: nogi szczupłe i proporcjonalne do sylwetki, łapy niewielkie i owalne.
• Ogon: prosty, średniej długości i grubości, łagodnie zakończony.
• Futro: krótkie, jedwabiste, lśniące i mocno przylegające do ciała, niemal pozbawione podszerstka.
• Umaszczenie: barwa powinna rozkładać się stopniowo, tworząc efekt delikatnego cieniowania. Pyszczek i uszy mogą być nieco ciemniejsze od reszty ciała.
• Ciekawostka: podobnie jak u kotów syjamskich, odcień sierści burmskiego może zmieniać się pod wpływem temperatury. W chłodniejszych okresach roku futro może stawać się wyraźnie ciemniejsze.

Historia i pochodzenie kota burmskiego

Z historią kotów burmskich wiążą się liczne legendy. Według jednej z nich zwierzęta te były hodowane przez buddyjskich mnichów zamieszkujących tereny dawnej Birmy i pełniły rolę strażników klasztorów. W ich charakterystycznych, złotych oczach miało być zaklęte bogactwo całego świata.

Koty miały również odgrywać szczególną rolę w wierzeniach dotyczących reinkarnacji. Zgodnie z legendą dusza zmarłego mnicha przed przejściem na wyższy poziom istnienia miała przez pewien czas przebywać w ciele kota. Z tego powodu zwierzęta otaczano wyjątkowym szacunkiem i troską.

Niezależnie od legend rasa jest historycznie łączona z obszarami Azji Południowo-Wschodniej oraz buddyjskimi świątyniami. Niektóre opracowania wskazują również na związki tych kotów z Tajlandią i królewskim dworem w Bangkoku, gdzie miały występować jeszcze przed upowszechnieniem się kotów syjamskich.

Za jednego z najważniejszych twórców współczesnej hodowli kotów burmskich uznaje się dr. Josepha Thompsona z San Francisco. W 1930 roku do Stanów Zjednoczonych trafiła brązowa kotka Wong Mau, pochodząca z terenów ówczesnej Birmy. Jej skojarzenie z kotem syjamskim dało początek programowi hodowlanemu, który umożliwił utrwalenie charakterystycznych cech nowej rasy.

W 1938 roku koty burmskie zaprezentowano na wystawie jako odrębną rasę. Dziesięć lat później pierwsze zwierzęta trafiły do Wielkiej Brytanii, skąd hodowla zaczęła rozprzestrzeniać się na kolejne kraje Europy.

Do 1952 roku brytyjskim hodowcom udało się uzyskać trzy pełne pokolenia kotów burmskich, dzięki czemu Governing Council of the Cat Fancy (GCCF) zdecydowała się oficjalnie uznać rasę.

Typ amerykański i europejski

Ponieważ hodowla kotów burmskich rozwijała się niezależnie w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, z czasem wykształciły się dwa nieco odmienne typy rasy.

W części organizacji felinologicznych dla podkreślenia tych różnic stosuje się nazwę European Burmese w odniesieniu do typu europejskiego, niekiedy określanego również jako tradycyjny. Typ amerykański jest natomiast uznawany przez organizacje i kluby działające według własnych standardów hodowlanych, m.in. TICA oraz CFA.

Wygląd kota burmskiego i cechy charakterystyczne

Kot burmski sprawia wrażenie eleganckiego i stosunkowo smukłego, jednak pod krótką sierścią kryje się dobrze rozwinięta muskulatura. Jego sylwetka jest zwarta i proporcjonalna, a mocna klatka piersiowa i prosty grzbiet podkreślają atletyczną budowę.

Głowa, oczy i uszy

Głowa ma kształt łagodnie zaokrąglonego klina. Charakterystyczne są szerokie kości policzkowe, mocne szczęki, szeroka żuchwa oraz dobrze zaznaczony podbródek. Czoło jest wyraźnie zaokrąglone.

Uszy są średniej wielkości, szerokie u podstawy i lekko pochylone do przodu. Ich zewnętrzna krawędź powinna tworzyć płynne przejście w linię górnej części pyszczka.

Oczy są duże, szeroko rozstawione, błyszczące i bardzo wyraziste. Preferowane są odcienie żółtego, a szczególnie ceniona jest intensywna barwa złocistożółta.

Futro kota burmskiego

Okrywa włosowa jest krótka, bardzo delikatna i jedwabista. Futro mocno przylega do skóry i praktycznie nie ma podszerstka, dzięki czemu sylwetka kota jest dobrze widoczna.

Umaszczenie powinno mieć charakter łagodnego cieniowania. Okolice pyszczka i uszu mogą być nieco ciemniejsze od pozostałych partii ciała. Niepożądane są natomiast wyraźne znaczenia w postaci pręgowania lub cętek.

Kot burmski a dzieci i inne zwierzęta

Burmskie koty zwykle dobrze odnajdują się w rodzinach z dziećmi. Są łagodne, ciekawskie i chętnie uczestniczą we wspólnej zabawie. Jeśli kontakt staje się dla nich zbyt intensywny lub nieprzyjemny, częściej wybierają odejście niż konfrontację.

Nie oznacza to jednak, że dzieci mogą przekraczać granice zwierzęcia. Każdy kontakt powinien odbywać się z poszanowaniem potrzeb kota i pod nadzorem osoby dorosłej, szczególnie w przypadku młodszych dzieci.

Burmskie zwykle cenią także towarzystwo innych zwierząt. Dobrze przeprowadzona socjalizacja może ułatwić im życie zarówno z innymi kotami, jak i z psami.

Jak dbać o kota burmskiego?

Kot burmski nie ma szczególnie skomplikowanych wymagań dotyczących przestrzeni, jednak ze względu na jego aktywność i ciekawość warto odpowiednio przygotować mieszkanie.

Aktywność i środowisko

W domu dobrze sprawdzą się:

• wysokie i stabilne drapaki,
• półki oraz bezpieczne miejsca do wspinania,
• zabawki do aportowania,
• wędki i inne zabawki umożliwiające imitowanie polowania,
• zabawki interaktywne i logiczne,
• regularne sesje zabawy z opiekunem,
• zabezpieczone okna i balkon.

Burmski jest ciekawski i odważny, dlatego szczególnego znaczenia nabiera zabezpieczenie przestrzeni przed przypadkową ucieczką. Okna i balkon powinny być osłonięte odpowiednio wytrzymałą siatką.

Pielęgnacja kota burmskiego

Krótka, przylegająca sierść nie wymaga skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Zwykle wystarczy raz w tygodniu delikatnie przeczesać kota miękką szczotką. Pomocne są w tym odpowiednio dobrane akcesoria do pielęgnacji skóry i sierści kota.

Należy unikać twardych, drucianych szczotek, które przy cienkiej okrywie włosowej mogą powodować dyskomfort. Od czasu do czasu sierść można również delikatnie przetrzeć wilgotną, miękką szmatką.

W codziennej pielęgnacji warto pamiętać o:

• kontroli stanu zębów i dziąseł,
• regularnej higienie jamy ustnej,
• kontroli uszu i oczu,
• przycinaniu pazurów w razie potrzeby,
• obserwowaniu skóry i sierści.

Ze względu na predyspozycje do problemów stomatologicznych najlepiej od młodego wieku przyzwyczajać kota do szczotkowania zębów pastą i szczoteczką przeznaczoną dla zwierząt. W codziennej higienie przydatne mogą być również preparaty do pielęgnacji oczu, uszu i zębów kota.

Pianka myjąca Francodex bez spłukiwania dla kotów 150 ml

Szampon Eurowet dla kotów połysk i jedwabistość 200 ml

Dr Seidel Hydro spray nawilżający dla psa i kota 100 ml

Żywienie kota burmskiego

Dieta kota burmskiego powinna być pełnoporcjowa, dobrze zbilansowana i dopasowana do jego wieku, masy ciała, aktywności oraz stanu zdrowia. Podstawę żywienia może stanowić dobrej jakości mokra karma dla kota o wysokiej zawartości składników pochodzenia zwierzęcego.

Ze względu na opisywaną u tej rasy skłonność do powstawania kryształów struwitowych wszelkie działania dotyczące zakwaszania moczu lub suplementacji, w tym stosowania L-metioniny, powinny być prowadzone wyłącznie po konsultacji z lekarzem weterynarii oraz specjalistą zajmującym się żywieniem zwierząt.

Mokra karma dla kota Dolina Noteci Superfood pstrąg i tuńczyk saszetka zestaw 10 x 85 g

Mokra karma dla kota Dolina Noteci Superfood jagnięcina i cielęcina saszetka zestaw 10 x 85 g

Mokra karma dla kota Dolina Noteci Superfood cielęcina z homarem i krewetkami zestaw 10 x 85 g

Zdrowie kota burmskiego

Koty burmskie mogą mieć predyspozycje do niektórych chorób o podłożu genetycznym lub wrodzonym. Nie oznacza to, że problem wystąpi u każdego przedstawiciela rasy, jednak wybierając hodowlę, warto zwrócić uwagę na stan zdrowia rodziców kociąt oraz wykonywane badania.

Do opisywanych problemów zdrowotnych należą:

• miopatia hipokaliemiczna – rodzinne zaburzenie związane z niedoborem potasu, mogące prowadzić do osłabienia, zwiotczenia oraz bolesności mięśni,
• cukrzyca,
• jaskra – choroba związana ze wzrostem ciśnienia wewnątrz gałki ocznej,
• gangliozydoza GM2 – rzadka choroba metaboliczna związana z defektem enzymatycznym, prowadząca do zaburzeń ze strony układu nerwowego,
• wady czaszkowo-twarzowe – deformacje głowy i szczęki występujące w niektórych liniach hodowlanych.

U przedstawicieli rasy mogą być również obserwowane:

• choroby przyzębia i szybkie odkładanie się kamienia nazębnego,
• FHS, czyli zespół falującej skóry,
• skłonność do tworzenia kryształów struwitowych w drogach moczowych.

Regularne kontrole weterynaryjne, właściwe żywienie oraz profilaktyka stomatologiczna pomagają wcześnie wychwycić wiele potencjalnych problemów. W codziennej opiece warto również zwracać uwagę na odpowiednio dobrane produkty wspierające zdrowie kota, pamiętając, że nie zastępują one diagnostyki ani leczenia weterynaryjnego.

Dolfos Dolvit Immunodol Suplement diety wzmacnia układ odpornościowy psa i kota 60 tabletek mini

Dolfos Cat Arthrofos Mini Suplement diety dla kotów na stawy 90 tabl

Suplement diety dla psa i kota Dolvit Beta karoten i biotyna Forte 90 tabletek

Dla kogo jest kot burmski?

Kot burmski może być dobrym wyborem dla osób, które szukają zwierzęcia bardzo kontaktowego i aktywnie uczestniczącego w życiu rodziny.

To rasa odpowiednia dla osób, które:

• chcą kota mocno przywiązanego do człowieka,
• mają czas na codzienną zabawę,
• lubią koty aktywne, ciekawskie i komunikatywne,
• szukają kota mogącego dobrze odnaleźć się w rodzinie z dziećmi,
• mają lub planują mieć inne zwierzęta.

Burmski może gorzej odnajdywać się w domu, w którym przez długą część dnia pozostaje zupełnie sam. To rasa potrzebuje regularnego kontaktu z człowiekiem lub innymi zwierzętami.

Jak wybrać hodowlę kota burmskiego?

Kot rasowy powinien posiadać wielopokoleniowy rodowód i pochodzić z legalnie działającej, zarejestrowanej hodowli.

Wybierając hodowcę, warto sprawdzić, do jakiej organizacji felinologicznej należy hodowla i czy działa ona według uznanych zasad dotyczących zdrowia, dobrostanu oraz prawidłowej socjalizacji kociąt. Jednym z punktów odniesienia mogą być organizacje należące do federacji zrzeszonych w World Cat Congress (WCC).

Odpowiedzialny hodowca powinien udzielić informacji między innymi o:

• pochodzeniu rodziców kociąt,
• stanie ich zdrowia,
• przeprowadzonych badaniach,
• socjalizacji młodych kotów,
• sposobie żywienia,
• charakterze zwierząt,
• zasadach dalszej opieki.

Zakup kota z niesprawdzonego źródła może oznaczać wspieranie pseudohodowli, w których dobrostan i zdrowie zwierząt podporządkowane są przede wszystkim zyskowi.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

Czy kot burmski jest bardzo towarzyski?
Tak. To rasa mocno nastawiona na kontakt z człowiekiem. Burmskie chętnie przebywają blisko opiekuna i uczestniczą w jego codziennych zajęciach.

Czy kot tej rasy nadaje się dla dzieci?
Zwykle tak. Jest aktywny, łagodny i chętny do zabawy, ale dzieci powinny nauczyć się szanować granice zwierzęcia.

Czy kot burmski może mieszkać z innymi zwierzętami?
Tak. Przedstawiciele rasy zazwyczaj dobrze odnajdują się w towarzystwie innych kotów oraz psów, szczególnie po prawidłowo przeprowadzonej socjalizacji.

Czy zwierzę tej rasy jest aktywne?
Tak. Lubi zabawy łowieckie, wspinanie, aportowanie oraz wszelkiego rodzaju aktywności angażujące zarówno ciało, jak i umysł.

Czy pielęgnacja kota burmskiego jest trudna?
Nie. Krótkie futro jest stosunkowo łatwe w pielęgnacji. Większej uwagi może wymagać profilaktyka stomatologiczna.