Bulterier – energiczny pies z charakterystyczną głową. Charakter, wychowanie, zdrowie
Wygląda jak nieustraszony gladiator, a zachowuje się jak rasowy komik. Ma atletyczną sylwetkę, ale jego ulubionym miejscem na świecie jest kanapa – najlepiej jak najbliżej swojego opiekuna. Bulterier to jedna z najbardziej charakterystycznych, a jednocześnie najbardziej niezrozumianych ras psów. Choć przez lata rasa bulterier była oceniana głównie przez pryzmat siły i trudnej historii, w rzeczywistości to pies o niezwykle wrażliwej naturze, który ponad wszystko ceni kontakt z człowiekiem.
Jeśli rozważasz zaproszenie tego „jajogłowego” czworonoga do swojego życia, musisz wiedzieć jedno: z nim nie ma miejsca na nudę. Bulterier to wulkan energii, wierny towarzysz i niepoprawny rozśmieszacz, a charakter bulteriera łączy w sobie upór, inteligencję i ogromne poczucie humoru. Jednocześnie jest to pies, który potrzebuje świadomego, cierpliwego opiekuna.
W tym artykule przyjrzymy się bliżej tej niezwykłej rasie, obalimy popularne mity i podpowiemy, jak zadbać o zdrowie oraz wychowanie bulteriera, by stał się szczęśliwym członkiem rodziny.
Historia bulteriera – od walk psów do psa rodzinnego
Historia, którą ma za sobą rasa bulterier, jest fascynująca i nieco przewrotna. Początki rasy sięgają XIX-wiecznej Anglii. W tamtym czasie poszukiwano psa, który łączyłby w sobie zwinność i nieustępliwość teriera z siłą i odpornością buldoga. Niestety, pierwsze krzyżówki były tworzone z myślą o brutalnych sportach – walkach psów oraz tępieniu szczurów na czas.
Przełom nastąpił w latach 60. XIX wieku dzięki Jamesowi Hinksowi. To właśnie ten hodowca postanowił uszlachetnić rasę i stworzyć psa, który byłby nie tylko sprawny fizycznie, ale przede wszystkim elegancki i łagodny wobec ludzi. Hinks wprowadził do linii hodowlanej białe teriery staroangielskie oraz dalmatyńczyki. Efektem był biały bulterier, nazywany wówczas „Białym Kawalerem” (White Cavalier).
Hinks celowo łagodził charakter bulteriera, promując psy, które potrafiły się bronić, ale nigdy same nie szukały zwady z człowiekiem. Dzięki jego staraniom bulterier z ringu walk trafił na salony, stając się modnym towarzyszem angielskiej dżentelmerii.
Z biegiem lat hodowcy skupili się na eliminowaniu agresji, kładąc nacisk na lojalność i przywiązanie. Dzisiejszy bulterier to pies, który z mroczną przeszłością swoich przodków nie ma już nic wspólnego – to wesoły pies rodzinny, który najbardziej na świecie potrzebuje miłości.
Jak wygląda bulterier? Niepowtarzalna sylwetka
Nie da się go pomylić z żadną inną rasą. Opis rasy bulterier zawsze zaczyna się od jego unikalnej fizjonomii. To pies o mocnej, muskularnej budowie, która bije siłą i energią, a jednocześnie zachowuje pewną dozę elegancji.
Charakterystyczna jajowata głowa
To absolutny znak rozpoznawczy i największa duma hodowców. Głowa bulteriera jest długa, silna i głęboka aż do końca kufy, ale jej profil jest łagodnie zakrzywiony ku dołowi (tzw. down-face). Patrząc od przodu, ma ona kształt jajka – jest wypełniona, bez widocznego stopu (przełomu czołowo-nosowego). To właśnie ta „jajowata głowa” nadaje psu ten specyficzny, nieco zawadiacki wygląd, który jedni kochają, a inni uważają za dziwny. My zdecydowanie należymy do tej pierwszej grupy!
Budowa ciała i muskulatura
Jak wygląda bulterier pod kątem sylwetki? To pies o zwartej, atletycznej budowie. Ma szeroką klatkę piersiową, mocny grzbiet i bardzo silne nogi. Całe jego ciało jest napięte i gotowe do ruchu. Mimo swojej masywności, porusza się z dużą lekkością i pewnością siebie.
Umaszczenie – kolory sierści bulteriera
Choć klasyką jest czysto biały bulterier, rasa występuje w wielu innych odmianach kolorystycznych. U psów kolorowych dominujący powinien być kolor (np. pręgowany, płowy, rudy lub trójbarwny). Ważne jest to, że sierść bulteriera jest krótka, lśniąca i twarda w dotyku. Co istotne dla opiekunów, bulteriery praktycznie nie mają podszerstka, co ma ogromne znaczenie dla ich pielęgnacji oraz komfortu termicznego.
Wzrost i waga bulteriera
Standard rasy nie określa sztywnych granic wzrostu ani wagi, jednak pies powinien sprawiać wrażenie maksymalnie masywnego przy swoim wzroście. Zazwyczaj dorosłe osobniki osiągają wagę od 20 do 35 kg. Warto jednak wspomnieć, że istnieje również bulterier miniaturowy – to odrębna rasa, która wizualnie jest kopią standardowego brata, ale jego wzrost nie może przekraczać 35,5 cm w kłębie.
Charakter bulteriera i mity na ten temat
Wokół tej rasy narosło mnóstwo stereotypów, które często mijają się z prawdą. Czas postawić sprawę jasno: czy bulterier jest agresywny? Wbrew powszechnej opinii, właściwie prowadzony bulterier to jeden z najbardziej przyjaznych i kochających ludzi psów.
Obalamy stereotypy – prawda o bulterierach
To krzywdzący mit, że bulterier to „maszyna do gryzienia”. Agresja wobec ludzi jest u tej rasy wadą dyskwalifikującą. To psy, które zostały wyhodowane do bycia towarzyszami. Ich zła sława wynika zazwyczaj z nieodpowiedzialności opiekunów, którzy nie potrafią lub nie chcą właściwie wychować psa o tak dużej sile fizycznej. Bulterier to nie bestia, to pies rodzinny, który zrobi wszystko, by wywołać uśmiech na twarzy swojego pana.
Lojalność i przywiązanie do opiekuna
Charakter bulteriera cechuje niesamowita wręcz lojalność. To psy „przylepy”, które najchętniej nie odstępowałyby opiekuna na krok. Bardzo źle znoszą samotność – lęk separacyjny jest u tej rasy częstym problemem. Bulterier potrzebuje czuć się częścią stada, dlatego izolowanie go w kojcu czy na podwórku jest dla niego ogromną karą i może prowadzić do problemów behawioralnych.
Bulterier a dzieci – czy to dobry pies rodzinny?
Zastanawiasz się, jak wygląda relacja bulterier a dzieci? Odpowiedź brzmi: doskonale, ale pod kontrolą. Bulteriery są znane z dużej cierpliwości i wysokiego progu bólu, co sprawia, że świetnie dogadują się z maluchami. Często nazywa się je „psami nianiami” (podobnie jak staffiki). Trzeba jednak pamiętać o ich ogromnej sile i żywiołowości – rozentuzjazmowany bulterier może niechcący przewrócić dziecko podczas zabawy. Dlatego socjalizacja i nauka delikatności są kluczowe od pierwszych dni szczeniaka w domu.
Stosunek do obcych ludzi i zwierząt
Wobec obcych ludzi bulterier jest zazwyczaj przyjazny lub obojętny. Gorzej może wyglądać sytuacja z innymi psami. Jako teriery, mogą wykazywać tendencję do dominacji i być zaczepne. Dlatego tak ważna jest wczesna socjalizacja bulteriera z innymi przedstawicielami gatunku. Dobrze zsocjalizowany pies potrafi ignorować inne czworonogi, choć rzadko będzie typem psa, który pokocha każdego napotkanego na spacerze pobratymca.
Upór i tendencja do dominacji
Nie owijajmy w bawełnę: bulterier jest uparty. Ma własne zdanie na każdy temat i jeśli uzna, że Twoje polecenie jest nudne lub bezsensowne, po prostu udaje, że go nie słyszy. To inteligentne bestie, które szybko uczą się, jak „urobić” opiekuna. Wymagają przewodnika, który będzie liderem – spokojnym, ale niezwykle konsekwentnym.
Wychowanie i socjalizacja bulteriera
Mówi się, że bulterier rasa psa to wyzwanie dla cierpliwych. I jest w tym dużo racji. Sukces w prowadzeniu tego psa opiera się na dwóch filarach: zrozumieniu jego psychiki i żelaznej konsekwencji.
Dlaczego bulterier to nie pies dla początkujących?
Osoba, która nigdy wcześniej nie miała psa, może poczuć się przytłoczona energią i uporem bulteriera. To pies, który nieustannie testuje granice. Jeśli raz pozwolisz mu na wejście na głowę (lub na kanapę, której chcesz bronić), bulterier uzna, że ta zasada przestała obowiązywać na zawsze. Wymaga on opiekuna, który rozumie potrzeby rasy i nie da się zwieść tym smutnym, czarnym oczkom.
Wczesna socjalizacja – klucz do sukcesu
Szczeniak bulteriera powinien poznawać świat bardzo intensywnie. Nowe dźwięki, zapachy, różni ludzie, inne psy, podróże samochodem – to wszystko musi dziać się w pozytywnej atmosferze. Im więcej pozytywnych bodźców dostanie młody pies, tym stabilniejszym i spokojniejszym dorosłym osobnikiem się stanie. Zaniedbania na tym etapie mogą skutkować lękliwością lub reaktywnością w przyszłości.
Etapy socjalizacji szczeniaka bulteriera
| Wiek szczeniaka | Co powinien poznać? | Dlaczego to ważne? |
|---|---|---|
| 3–7 tydzień | Matka, rodzeństwo, podstawowe dźwięki domowe | Budowanie podstaw więzi i nauka komunikacji między psami |
| 8–12 tydzień | Nowi ludzie, dzieci, inne psy, podróże samochodem | To „złoty czas” na socjalizację – łatwo tworzą się pozytywne skojarzenia |
| 13–16 tydzień | Ruchliwe miejsca (ulice, parki), różne powierzchnie, dźwięki (np. odkurzacz) | Pies uczy się radzić sobie z nowościami, minimalizuje ryzyko lęków w przyszłości |
| 4–6 miesiąc | Krótkie rozłąki z opiekunem, spacery w różnych miejscach | Trening niezależności, zwiększenie pewności siebie |
| 6–12 miesiąc | Zajęcia z psiego przedszkola, dalsze poznawanie świata | Utrwalanie pozytywnych zachowań, dalszy rozwój emocjonalny |
Konsekwencja bez agresji w szkoleniu
To najważniejsza zasada: wychowanie bulteriera musi opierać się na konsekwencji, ale NIGDY na agresji czy surowości fizycznej. Bulteriery są bardzo wrażliwe psychicznie. Krzyk czy bicie sprawią jedynie, że pies zamknie się w sobie, straci zaufanie do opiekuna lub – co gorsza – zacznie się bronić. Szacunek bulteriera zdobywa się spokojem i mądrością, a nie siłą.
Pozytywne wzmocnienie w treningu
Szkolenie bulteriera powinno być zabawą. Ta rasa uwielbia nagrody – przysmaki dla psów, pochwały, ulubioną zabawkę. Treningi powinny być krótkie, ale intensywne i ciekawe. Bulterier szybko się nudzi, więc powtarzanie 50 razy komendy „siad” może skończyć się tym, że pies po prostu odejdzie i zajmie się czymś innym. Bądź kreatywny! Pamiętaj też o silnej potrzebie gryzienia – solidne szarpaki i naturalne gryzaki to must-have każdego opiekuna.
Ile ruchu potrzebuje bulterier?
To pies o niespożytej energii. Krótki spacer wokół bloku to dla niego za mało. Bulterier potrzebuje aktywności, która zmęczy go zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Długie spacery, bieganie przy rowerze (po zakończeniu wzrostu!), zabawy węchowe czy pulling to świetne opcje. Pamiętaj jednak: zmęczony bulterier to grzeczny bulterier. Niewybiegany pies sam znajdzie sobie zajęcie – zazwyczaj polega ono na demontażu Twoich mebli lub butów.
Zdrowie bulteriera – na jakie choroby jest podatny?
Bulterier to rasa silna, ale niestety obciążona kilkoma specyficznymi problemami zdrowotnymi. Odpowiedzialny opiekun powinien wiedzieć, na co zwracać uwagę, i regularnie badać swojego pupila. To, ile żyje bulterier (średnio 10–14 lat), w dużej mierze zależy od profilaktyki i opieki.
Głuchota wrodzona – szczególnie u białych bulterierów
To jeden z najpoważniejszych problemów rasy. Głuchota u bulterier jest dziedziczna i najczęściej dotyczy osobników czysto białych. Dlatego kupując szczeniaka, absolutnie koniecznie musisz wymagać od hodowcy wyniku badania BAER (badanie słuchu metodą potencjałów wywołanych). Odpowiedzialne hodowle badają cały miot przed wydaniem psów do nowych domów.
Alergie skórne i nadwrażliwość pokarmowa
Bulterier a alergie skórne to temat rzeka. Ze względu na brak podszerstka i specyficzną strukturę skóry, te psy są niezwykle podatne na atopowe zapalenie skóry oraz alergie pokarmowe. Często reagują na trawy, pyłki, a także na niektóre składniki w pożywieniu (np. zboża czy kurczaka). Objawia się to świądem, zaczerwienieniem skóry i nawracającymi infekcjami uszu.
Najczęstsze alergeny pokarmowe i środowiskowe u bulteriera oraz ich objawy
| Rodzaj alergenu | Przykłady alergenów | Typowe objawy u bulteriera |
|---|---|---|
| Pokarmowe | Kurczak, wołowina, zboża (pszenica, kukurydza), soja, nabiał | Świąd skóry, zaczerwienienie, biegunka, wymioty |
| Środowiskowe | Trawy, pyłki, kurz, roztocza, pleśnie | Drapanie, lizanie łap, zapalenia uszu, łzawienie oczu |
| Kontaktowe | Środki czystości, plastik, tkaniny syntetyczne | Zaczerwienienie skóry, wysypka, miejscowe łysienie |
| Ukąszenia insektów | Pchły, komary, meszki | Miejscowe obrzęki, swędzenie, reakcje alergiczne |
Dysplazja stawów biodrowych
Choć częściej kojarzona z większymi rasami, dysplazja u bulteriera również się zdarza. Wynika z szybkiego wzrostu szczeniąt i ich dużej masy mięśniowej, która obciąża stawy. Ważne jest, by nie forsować fizycznie młodych psów i dbać o ich odpowiednią wagę.
Choroby serca – kardiomiopatia rozstrzeniowa
U bulterierów stosunkowo często diagnozuje się choroby serca, w tym przede wszystkim kardiomiopatię rozstrzeniową (DCM) oraz wady zastawek. Kardiomiopatia polega na osłabieniu mięśnia sercowego i poszerzeniu jam serca, co prowadzi do spadku wydolności krążeniowej i stopniowo rozwijającej się niewydolności serca. Choroba może przez długi czas przebiegać bezobjawowo, dlatego bywa wykrywana dopiero w zaawansowanym stadium.
Pierwsze symptomy mogą obejmować szybkie męczenie się, spadek tolerancji wysiłku, duszność, kaszel (szczególnie po aktywności lub w nocy), a w cięższych przypadkach omdlenia. U psów aktywnych sportowo ryzyko ujawnienia objawów bywa większe, ponieważ układ krążenia jest intensywniej obciążany.
Profilaktyka ma kluczowe znaczenie. Regularne badanie echokardiograficzne (echo serca) u dorosłych bulterierów powinno być standardem, nawet jeśli pies nie wykazuje objawów chorobowych. Badanie pozwala wcześnie wykryć zmiany w budowie i pracy serca oraz wdrożyć leczenie spowalniające postęp choroby. Dodatkowo zaleca się okresowe EKG oraz kontrolę u lekarza weterynarii specjalizującego się w kardiologii.
Objawy chorób serca u bulteriera
| Stopień nasilenia | Objawy kliniczne | Kiedy reagować? |
|---|---|---|
| Łagodne | - Szybkie męczenie się - Spadek tolerancji wysiłku | Obserwować, zapisać się na echo serca |
| Umiarkowane | - Duszność - Kaszel (szczególnie nocą lub po wysiłku) | Niezwłocznie udać się do lekarza weterynarii |
| Ciężkie | - Omdlenia - Silna nietolerancja wysiłku | Pilna konsultacja z kardiologiem |
Schorzenia nerek
Bulteriery mogą cierpieć na nefropatię rodzinną oraz wielotorbielowatość nerek. To ciche i groźne choroby, które często wykrywa się zbyt późno. Regularne badania krwi i moczu są niezbędne, by monitorować stan nerek Twojego psa.
Acrodermatitis letalis – choroba tylko u bulterierów
To rzadka, ale tragiczna w skutkach choroba genetyczna (śmiertelne zapalenie skóry palców i błon śluzowych), która występuje wyłącznie u tej rasy i bulterierów miniaturowych. Powoduje zaburzenia wchłaniania cynku, co prowadzi do ciężkich zmian skórnych i zahamowania wzrostu. Obecnie dostępne są testy genetyczne pozwalające wykluczyć nosicielstwo tej wady u rodziców.
Objawy choroby Acrodermatitis letalis – porównanie szczeniąt i psów dorosłych
| Objawy / Etap życia | Szczenięta (od urodzenia do kilku miesięcy) | Psy dorosłe (bardzo rzadkie przypadki) |
|---|---|---|
| Stan skóry | Ciężkie zapalenie skóry, szczególnie w okolicach palców i pyska | Chroniczne zmiany skórne, nadkażenia |
| Błony śluzowe | Zapalenie, pęknięcia, bolesność | Nawracające stany zapalne |
| Wzrost i rozwój | Znaczne zahamowanie wzrostu, niska masa ciała | Bardzo mały wzrost, niedorozwój |
| Układ odpornościowy | Osłabiony, podatność na infekcje | Chroniczne problemy immunologiczne |
| Stan ogólny | Letarg, brak apetytu, słabość | Stałe osłabienie, obniżona jakość życia |
| Rokowania | Śmiertelność w młodym wieku (kilka miesięcy) | Przeżycie jest wyjątkiem, możliwe tylko przy intensywnej opiece |
| Możliwość leczenia | Brak skutecznego leczenia, ewentualna suplementacja cynkiem nie działa | Leczenie objawowe, poprawa jakości życia |
Jak dbać o zdrowie bulteriera?
Kluczem jest wybór dobrej hodowli zrzeszonej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP/FCI). Unikaj pseudohodowli, gdzie nikt nie bada psów pod kątem głuchoty czy nerek! Ponadto dbaj o profilaktykę, odpowiednią dietę i nie pozwól psu na nadwagę. Każdy dodatkowy kilogram to ogromne obciążenie dla serca i stawów bulteriera.
Żywienie bulteriera – jak uniknąć alergii i nadwagi?
Dieta to fundament, na którym opiera się zdrowie tego psa. Żywienie bulteriera wymaga od opiekuna czujności i wiedzy na temat składników odżywczych.
Ze względu na wspomniane problemy skórne, karma dla bulteriera powinna być przede wszystkim hipoalergiczna. Unikanie zbóż, sztucznych barwników i konserwantów to absolutna podstawa. Dobrym rozwiązaniem jest wybór produktów opartych na jednym źródle białka (dieta monobiałkowa), co pozwala wyeliminować potencjalne alergeny.
Karma dla szczeniąt rasy bulterier
Szczenięta rosną bardzo szybko, co jest obciążające dla układu kostnego. Ich dieta musi być zbilansowana – bogata w wysokiej jakości białko, ale nie przesadnie kaloryczna, by nie powodować zbyt szybkiego przybierania na wadze. Dobra karma dla psa w tym wieku powinna zawierać wapń i fosfor w odpowiednich proporcjach oraz substancje wspierające chrząstkę stawową.
Karma dla dorosłego psa rasy bulterier
Dorosły bulterier ma skłonność do tycia, jeśli nie dostaje odpowiedniej dawki ruchu. Dlatego porcje jedzenia powinny być ściśle kontrolowane. Jeśli Twój pies ma wrażliwą skórę, sięgnij po karmy bazujące na jagnięcinie, rybach lub dziczyźnie. Dolina Noteci oferuje linie karm dla psów z alergiami skórnymi – to naturalne składniki, świeże mięso i brak wypełniaczy, co minimalizuje ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych.
Składniki wspierające stawy i kondycję
W diecie bulteriera warto szukać glukozaminy i chondroityny na stawy oraz kwasów n-3 i n-6, które nie tylko wspierają odporność, ale przede wszystkim poprawiają stan skóry i nadają sierści piękny blask. Pamiętaj też o świeżej wodzie – bulteriery często piją dużo, szczególnie jeśli są na diecie opartej na suchej karmie.
Porównanie składników wspierających stawy i kondycję skóry u bulteriera
| Składnik | Działanie | Główne źródła w diecie |
|---|---|---|
| Glukozamina | Wspiera regenerację chrząstki stawowej, zmniejsza ból i sztywność | Skorupiaki, suplementy, specjalistyczne karmy |
| Chondroityna | Utrzymuje elastyczność stawów i ich prawidłowe nawodnienie | Chrząstki zwierzęce, suplementy |
| n-3 | Redukuje stany zapalne, poprawia kondycję skóry i sierści | Olej z łososia, siemię lniane |
| n-6 | Wspomaga zdrowie skóry, wzmacnia barierę lipidową skóry | Olej słonecznikowy, drób, olej z ogórecznika |
Jak pielęgnować bulteriera?
Dobra wiadomość: pielęgnacja bulteriera nie zajmuje dużo czasu. Zła wiadomość: jego skóra wymaga Twojej uwagi niemal codziennie.
Krótka sierść nie wymaga skomplikowanych zabiegów fryzjerskich. Wystarczy raz w tygodniu wyczesać psa gumowym zgrzebłem, by usunąć martwy włos. Bulteriery nie mają podszerstka, co oznacza, że niemal nie czuć ich „psem” w domu, ale ma to też swoje minusy.
Bardzo ważna jest pielęgnacja skóry psa. Po każdym spacerze warto obejrzeć pachy i brzuch psa pod kątem zaczerwienień. Regularnie sprawdzaj też czystość uszu oraz stan pazurów – bulteriery mają tendencję do ich słabego ścierania, więc przycinanie może być konieczne co kilka tygodni.
Dla kogo jest bulterier?
Jeśli szukasz psa, który będzie bezmyślnie wykonywał każde Twoje polecenie – wybierz inną rasę. Jeśli jednak szukasz partnera, który będzie Cię rozśmieszał do łez, będzie wiernym towarzyszem wypraw i najczulszym „przytulakiem”, bulterier może być strzałem w dziesiątkę.
Bulterier a pies rodzinny to połączenie idealne dla domów, gdzie panuje spokój, ale i miłość do ruchu. Dobrze odnajdzie się w mieszkaniu, pod warunkiem, że zapewnisz mu odpowiednią dawkę aktywności na zewnątrz. To pies, który odda Ci całe swoje serce, jeśli tylko potraktujesz go z szacunkiem i zrozumieniem.
Najczęściej zadawane pytania o bulterierze (FAQ)
Czy bulterier to agresywna rasa?
Absolutnie nie! To krzywdzący stereotyp. Bulterier jest z natury przyjazny wobec ludzi. Problemy z agresją wynikają z błędów wychowawczych, braku socjalizacji lub złego traktowania przez opiekuna.
Ile kosztuje szczeniak bulteriera?
Cena za szczeniaka z dobrej hodowli ZKwP/FCI to obecnie wydatek rzędu 4000 do 7000 złotych. Odpowiadając na pytanie: ile kosztuje bulterier, pamiętaj, że niska cena często oznacza brak badań i ryzyko chorób genetycznych.
Czy bulterier może mieszkać w mieszkaniu?
Tak, bulteriery świetnie adaptują się do życia w mieście i w mieszkaniach. Kluczowe jest zapewnienie im odpowiedniej ilości spacerów i zabawy. W domu są zazwyczaj spokojne i większość czasu przesypiają.
Ile żyje bulterier?
Średnia długość życia tej rasy to 10–14 lat. Przy dobrej diecie i regularnych badaniach kontrolnych bulteriery długo cieszą się dobrą formą.
Czy bulterier może zostać sam w domu?
Może, ale wymaga to nauki od szczeniaka. Ze względu na silne przywiązanie do ludzi, rasy te mają skłonność do lęku separacyjnego. Jeśli pracujesz 10 godzin dziennie poza domem, bulterier nie będzie dla Ciebie odpowiednim wyborem.
Czy bulterier marznie zimą?
Tak, ze względu na brak podszerstka i krótką sierść bulteriery szybko tracą ciepło. Zimą i w deszczowe, jesienne dni warto zakładać im ubranko ochronne.
Czym różni się bulterier standardowy od miniaturowego?
Główną różnicą jest wzrost – miniatura nie może przekraczać 35,5 cm. Genetycznie i charakterologicznie to bardzo zbliżone psy, choć u miniatur rzadziej występuje głuchota, a częściej problemy z rzepkami.
Czy bulterier nadaje się na psa stróżującego?
Mimo groźnego wyglądu, bulterier to kiepski stróż. Większość gości przywita radosnym machaniem ogona i prośbą o głaskanie. Może jednak odstraszać intruzów samą swoją sylwetką.
Czy na bulteriera trzeba mieć pozwolenie?
W Polsce bulterier nie znajduje się na liście ras uznawanych za agresywne, więc nie wymaga specjalnego pozwolenia z urzędu miasta. Pozwolenie jest wymagane m.in. na amerykańskiego pitbull teriera.
Jak uspokoić bulteriera?
Najlepszym sposobem jest zapewnienie mu regularnego wysiłku i stymulacji umysłowej. Jeśli pies jest nadpobudliwy, pomagają techniki wyciszające: maty do lizania, długie gryzienie gryzaków oraz nauka komendy „na miejsce”.
Bulterier czy pitbull?
Bulterier ma charakterystyczną jajowatą głowę i jest bardziej uparty, ale często bardziej komiczny. Pitbull to pies o innej budowie głowy, zazwyczaj bardziej nastawiony na współpracę z człowiekiem w sporcie, ale prawnie wymagający pozwolenia.
Bulterier czy staffik?
Staffik (Staffordshire Bull Terrier) jest mniejszy, zazwyczaj bardziej wylewny w uczuciach wobec każdego spotkanego człowieka i ma „uśmiechnięty” pysk. Bulterier to indywidualista z unikalną głową i nieco większą dawką uporu.
Bulterier to nie tylko pies, to styl życia. Jeśli raz pokochasz tę rasę, prawdopodobnie już nigdy nie będziesz chciał żadnej innej. Bo kto inny tak śmiesznie chrapie, tak mocno kocha i tak pięknie udaje, że wcale nie słyszy komendy „wróć”?
